1- دنياطلبى و آخرتطلبى با هم جمع نمىشود. تُرِدْنَ الْحَياةَ الدُّنْيا ... تُرِدْنَ اللَّهَ ...
البتّه لذّت بردن و استفاده حلال از نعمتها، منافاتى با آخرت خواهى ندارد.
2- انسان بايد ميان دلبستگى به دنياى فانى و آخرت باقى، بايد يکى را انتخاب کند. وَ إِنْ کُنْتُنَ ...
3- قناعت و زهد و سادگى به تنهايى عامل نجات نيست، عمل نيک هم لازم است. تُرِدْنَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ الدَّارَ الْآخِرَةَ ... لِلْمُحْسِناتِ مِنْکُنَ
4- وعدههاى الهى را قطعى بگيريم. «أَعَدَّ»
5- خداوند ساده زيستى را براى خانواده رهبران دينى، امرى نيک و حَسَن مىداند. «أَعَدَّ لِلْمُحْسِناتِ مِنْکُنَّ»
6- همسر پيامبر بودن کمال نيست، نيکوکار بودن لازم است. «لِلْمُحْسِناتِ مِنْکُنَّ»
7- همهى زنان پيامبر يکسان نبودند. «لِلْمُحْسِناتِ مِنْکُنَّ»
8- کسانى که از دنياى قليل بگذرند، به اجر عظيم خواهند رسيد. «أَجْراً عَظِيماً»