پیام‌های تفسیر نور

1- ابتدا بايد بندگى خدا کرد، آنگاه از او حاجت خواست. «نَعْبُدُ، نَسْتَعِينُ» 2- بندگى، تنها در برابر خداوند رواست نه ديگران. «إِيَّاکَ نَعْبُدُ» 3- گر چه عبادت از ماست، ولى در عبادت کردن نيز نيازمند کمک او هستيم. «1». مريم، 93. جلد 1 - صفحه 32 «إِيَّاکَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاکَ نَسْتَعِينُ» «1» 4- «إِيَّاکَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاکَ نَسْتَعِينُ» يعنى نه جبر است و نه تفويض. چون مى‌گوييم: «نَعْبُدُ» پس داراى اختيار هستيم و نه مجبور. وچون مى‌گوييم: «نَسْتَعِينُ» پس نياز به او داريم و امور به ما تفويض نشده است. 5- شناخت خداوند و صفات او، مقدمّه دست‌يابى به توحيد و يکتاپرستى است. «رَبِّ الْعالَمِينَ، الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ، مالِکِ يَوْمِ الدِّينِ، إِيَّاکَ نَعْبُدُ» 6- از آداب دعا و پرستش اين است که انسان خودرا مطرح نکند و خود را در حضور خداوند احساس کند. «إِيَّاکَ نَعْبُدُ ...» 7- توجّه به معاد، يکى از انگيزه‌هاى عبادت است. «مالِکِ يَوْمِ الدِّينِ إِيَّاکَ نَعْبُدُ»