1- قرآن در عظمت، مقامى بس والا دارد. «ذلِکَ» در ادبيات عرب، «ذلِکَ» اسم اشاره به دور است. در اينجا به قرآن که در پيش روى ماست، با «ذلِکَ» اشاره مى‌کند که از عظمتِ دست نايافتنى قرآن حکايت مى‌کند.
«1». «لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفاسِقِينَ» توبه، 80.
«2». «لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ» مائده، 51.
«3». «لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْکافِرِينَ» مائده، 67.
«4». «لا يَهْدِي مَنْ هُوَ کاذِبٌ کَفَّارٌ» زمر، 3.
«5». «لا يَهْدِي مَنْ هُوَ مُسْرِفٌ کَذَّابٌ» غافر، 28.
«6». هود، 62.
«7». ص، 8.
«8». سبأ، 21.
«9». نخبة التفاسير به نقل از آيةاللَّه جوادى.
جلد 1 - صفحه 48
2- راهنما بايد در روش دعوت و محتواى برنامه خود، قاطع و استوار باشد.
جمله‌ى «لا رَيْبَ فِيهِ» نشانگر استوارى و استحکام قرآن است.
3- توانِ قرآن بر هدايت پرهيزکاران، خود بهترين دليل بر اتقان و حقّانيت آن است. «هُدىً لِلْمُتَّقِينَ»
4- تنها افراد پاک وپرهيزکار، از هدايت قرآن بهره‌مند مى‌شوند. «هُدىً لِلْمُتَّقِينَ» هرکس که ظرف دلش پاکتر باشد، بهره‌مندى و نورگيرى او بيشتر است. «1»