1- ايمان، از عمل جدا نيست. در کنار ايمان به غيب، وظايف و تکاليف عملى مؤمن بازگو شده است. «يؤمنون ... يقيمون ... ينفقون»
2-اساسى‌ترين اصل در جهان‌بينى الهى آن است که هستى، منحصر به محسوسات نيست. «يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ»
3- پس از اصل ايمان، اقامه‌ى نماز و انفاق از مهم‌ترين اعمال است. «يُؤْمِنُونَ ... يُقِيمُونَ ... يُنْفِقُونَ» (در جامعه‌ى الهى که حرکت وسير الى اللّه دارد، اضطراب‌ها و ناهنجارى‌هاى روحى و روانى و کمبودهاى معنوى، با نماز تقويت و درمان مى‌يابد و خلأهاى اقتصادى و نابسامانى‌هاى ناشى از آن، با انفاق پر و مرتفع مى‌گردد.)
4- برگزارى نماز، بايد مستمر باشد نه موسمى و مقطعى. «يُقِيمُونَ الصَّلاةَ» (فعل مضارع بر استمرار و دوام دلالت دارد.)
5- در انفاق نيز بايد ميانه‌رو باشيم. «1» «مِمَّا رَزَقْناهُمْ»
6- از هرچه خداوند عطا کرده (علم، آبرو، ثروت، هنر و ...) به ديگران انفاق کنيم.
«مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ» «2» امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد: از آنچه به آنان تعليم داده‌ايم در جامعه نشر مى‌دهند. «3»
7- انفاق بايد از مال حلال باشد، چون خداوند رزق «4» هر کس را از حلال مقدّر
«1». «مِمَّا»، (مِن ما) است و يکى از معانى «من» بعض است. يعنى بعضى از آنچه روزى کرده‌ايم- نه همه را- انفاق مى‌کنند.
«2». در اينگونه موارد کلمه «ما» به معناى هر چيز است.
«3». بحار، ج 2، ص 17.
«4». «رزق»، به نعمت دائمى که براى ادامه‌ى حيات طبق احتياج داده مى‌شود، اطلاق مى‌گردد وقيد تداوم و به اندازه‌ى احتياج، آن را از مفاهيمِ احسان، اعطاء، نصيب، انعام و حظّ، جدا مى‌کند. التحقيق فى کلمات‌القرآن، ج 4، ص 114.
جلد 1 - صفحه 50
مى‌کند. «رَزَقْناهُمْ»
8- اگر باور کنيم آنچه داريم از خداست، با انفاق کردن مغرور نمى‌شويم. بهتر مى‌توانيم قسمتى از آن را انفاق کنيم. «مِمَّا رَزَقْناهُمْ»