تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ «1»
شأن نزول- فضيل بن يسار روايت نموده که از حضرت باقر عليه السّلام شنيدم که سيد عالم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم مريض و درد شديدى عارض شد. جبرئيل و ميکائيل نازل [شدند]؛ جبرئيل بر بالين حضرت و ميکائيل پائين پا. جبرئيل تعويذ نمود، به «قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ» و ميکائيل به «قُلْ أَعُوذُ
جلد 14 - صفحه 396
بِرَبِّ النَّاسِ» حضرت از آن مرض و درد خلاص شد. «1» قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ: بگو پناه مى‌برم من به پروردگار مردمان که مالک امور ايشان و مدبر احوال ايشان و موجد آنان و سزاوار پرستش است.