نکته‌های تفسیر نور

اين آيه، معجزه بودن قرآن را مطرح مى‌کند. پيامبران، يک دعوت دارند که هدايت به سوى خداست و با استدلال و موعظه و جدال نيکو انجام مى‌دهند و يک ادّعا دارند که از سوى خدا براى هدايت مردم آمده‌اند وبراى آن معجزه مى‌آورند. پس معجزه براى اثبات ادّعاى پيامبر است، نه دعوت او. «1» خداوند در قرآن، بارها مخالفان اسلام را دعوت به مبارزه کرده است، که اگر شما اين کتاب را از سوى خدا نمى‌دانيد وساخته وپرداخته دست بشر مى‌دانيد، بجاى اين همه جنگ ومبارزه، کتابى مثل قرآن بياوريد تا صداى اسلام خاموش شود! خداوند براى اثبات حقّانيت پيامبر و کتاب خود، از يک سو مخالفان را تحريک و از سوى ديگر به آنان تخفيف داده است. يک‌جا فرموده: «فَأْتُوا بِکِتابٍ» «2» کتابى مثل قرآن بياوريد. و در جاى ديگر: «فَأْتُوا بِعَشْرِ سُوَرٍ مِثْلِهِ» «3» ده سوره و در جاى ديگر مى‌فرمايد: «فاتوا بِسُورَةٍ مِثْلِهِ وَ ادْعُوا مَنِ اسْتَطَعْتُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ» «4» يک سوره. به علاوه مى‌گويد: براى اين کار مى‌توانيد از تمام قدرت‌ها و ياران و همفکران خود در سراسر جهان دعوت کنيد. تقسيم‌بندى قرآن و نامگذارى هر بخش به نام سوره، در زمان پيامبر صلى الله عليه و آله و از جانب خداوند بوده است. «فَأْتُوا بِسُورَةٍ» «1». البته معجزه به معناى ناديده گرفتن نظام علّت و معلول نيست، بلکه معجزه نيز علّت دارد، ولى علّت آن يا اراده الهى است، يا عواملى که خداوند علّت بودن آن را براى مردم مخفى نموده است. «2». قصص، 49. «3». هود، 13. «4». يونس، 38. جلد 1 - صفحه 77 قرآن در ستايش انبيا، يا بعد از کلمه «عبدنا» و يا قبل از کلمه «عبد» نام آنان را مى‌برد؛ «عَبْدَنا أَيُّوبَ»، «إِبْراهِيمَ ...* کل من عبادنا» ولى درباره پيامبر اسلام تنها کلمه «عبد» بدون ذکر نام را بکار مى‌برد شايد اشاره به اين است که عبد مطلق، محمّد صلى الله عليه و آله است.