نکته‌های تفسیر نور

در اين آيه خداوند به نعمت‌هاى متعدّدى اشاره مى‌کند که هرکدام از آنها سرچشمه‌ى چند نعمت ديگر است. مثلًا فراش بودن زمين، اشاره به نعمت‌هاى فراوان ديگرى است. همچون سخت بودن کوهها ونرم بودن خاک دشت‌ها، فاصله زمين تا خورشيد، درجه حرارت و دما و هواى آن، وجود رودخانه‌ها، درّه‌ها، کوهها، گياهان و حرکت‌هاى مختلف آن که مجموعاً فراش بودن زمين را مهيّا کرده‌اند. چنانکه در قرآن براى زمين تعابير چندى شده است، زمين هم «مهد» «1» گهواره است، هم «ذلول» «2» رام و آرام و هم «کفات» «3» «1». «الَّذِي جَعَلَ لَکُمُ الْأَرْضَ مَهْداً» طه، 53. «2». «هُوَ الَّذِي جَعَلَ لَکُمُ الْأَرْضَ ذَلُولًا» ملک، 15. «3». «أَ لَمْ نَجْعَلِ الْأَرْضَ کِفاتاً» مرسلات، 25. جلد 1 - صفحه 75 در برگيرنده. کلمه «سماء» در آيه يک بار در برابر «ارض» آمده است که به همه‌ى قسمت بالا اشاره دارد و در بار دوم مراد همان قسمت نزول باران از ابرها مى‌باشد.