بهترين راه خداشناسى، فکر در آفرينش خود و جهان است. حضرت ابراهيم عليه السلام در مقام اثبات خداوند به ديگران فرمود: «رَبِّيَ الَّذِي يُحْيِي وَ يُمِيتُ» «1» پروردگار من کسى است که زنده مى‌کند ومى‌ميراند. تفکّر در پديده‌ى حيات وانديشيدن در مسئله مرگ، انسان را متوجه مى‌کند که اگر حيات از خود انسان بود، بايد هميشگى باشد. چرا قبلًا نبود، بعداً پيدا شد وسپس گرفته مى‌شود؟! خداوند مى‌فرمايد: اکنون که ديديد چگونه موجود بى‌جان، جاندار مى‌شود، پس بدانيد که زنده شدن مجدّد شما در روز قيامت نيز همينطور است.
مسئله حيات، حقيقتش مجهول، ولى آثارش در وجود انسان مشهود است. خالق اين
«1». بقره، 258.
جلد 1 - صفحه 87
حيات نيز حقيقتش قابل درک نيست، ولى آثارش در هر چيز روشن است.