1- بيدار کردن عقل و فطرت، يکى از شيوه‌هاى تبليغ و ارشاد است. «کَيْفَ تَکْفُرُونَ ...»
2- تفکّر در تحولات مرگ و حيات، بهترين دليل بر اثبات وجود خداوند است.
«کُنْتُمْ أَمْواتاً» خودشناسى مقدّمه خداشناسى است.
3- در بينش الهى، هدف از حيات ومرگ، تکامل وبازگشت به منبع کمال است.
«ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ» مولوى در دفتر سوم مثنوى مى‌گويد:
از جمادى مُردم و نامى شدم
از نما مُردم ز حيوان سر زدم
مُردم از حيوانى و انسان شدم
پس چه ترسم کِى زمردن کم شدم
بار ديگر از ملک پرّان شوم
آنچه در وَهم نايد آن شوم