1- کفر به خداوند بخشندهى توانا وبرطرف کننده نيازها، شگفت انگيز است.
«کَيْفَ تَکْفُرُونَ ... هُوَ الَّذِي ...»
2- هستى، براى بشر آفريده شده است. «خَلَقَ لَکُمْ ما فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً»
3- نظام هستى، هدفدار است و در آفرينش جهان، تدبير و طرح حکيمانه مطرح بوده است. «خَلَقَ لَکُمْ»
4- هيچ آفريدهاى در طبيعت بيهوده نيست، هر چند ما راه استفاده از آن را ندانيم.
«خَلَقَ لَکُمْ»
5- اصل آن است که همه چيز براى انسان مباح است، مگر دليل مخصوصى آن را ردّ کند. «خَلَقَ لَکُمْ ما فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً»
6- دنيا براى انسان است، نه انسان براى دنيا. «خَلَقَ لَکُمْ»
7- انسان مىتواند از نظر علمى، به جايى برسد که از تمام مواهب طبيعى بهرهبردارى و آن را تسخير کند. «لَکُمْ»
8- بهرهگيرى از مواهب زمين، براى همه است. «خَلَقَ لَکُمْ ما فِي الْأَرْضِ»
9- آسمانهاى متعدد جهان، داراى اعتدال و بدون کمترين اعوجاج و ناهماهنگى است. «فَسَوَّاهُنَّ سَبْعَ سَماواتٍ»
10- آفرينش آسمانها و زمين، همه بر اساس علم الهى است. «خَلَقَ لَکُمْ ... عَلِيمٌ»
11- آفرينش زمين و آسمانهاى هفتگانه، دليل توانايى خدا بر زنده کردن مردگان است که در آيه قبل آمده بود. «ثُمَّ يُحْيِيکُمْ ... هُوَ الَّذِي»