تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
أَ رَأَيْتَ الَّذِي يُکَذِّبُ بِالدِّينِ «1»
أَ رَأَيْتَ الَّذِي: آيا ديدى و دانستى اى پيغمبر آن کسى را، يُکَذِّبُ بِالدِّينِ:
تکذيب مى‌کند به روز جزا يا به دين اسلام و باور نمى‌دارد آن را با وجود وضوح امر آن و قيام حجج بينه بر آن. نزد بعضى نصف اول اين سوره در باره کافران و نصف آخر آن در باره منافقان نازل شده. ابن جريح نقل نموده که ابو سفيان هر هفته دو شتر نحر کردى، چون يتيمى بيامدى، عصا بر او زدى چيزى باو ندادى.
و ابو جهل تکذيب قيامت کردى، هرگاه يتيمى بديدى در وقت اطعام از مال خود چيزى باو ندادى و پيوسته مردمان را از انفاق باز داشتى. «1» حق تعالى اين سوره نازل فرمود و معنى استفهام تعجب است از حال مکذب. يعنى آيا شناختى آنکه تکذيب مى‌کند روز جزا را و اگر نشناختى او را؛