تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هذَا الْبَيْتِ «3» شأن نزول- قريش لقب نضر بن کنانه است و هر که از عرب نسبت او به نضر منتهى شود، قريشى نامند و قريش را دو سفر بود: زمستان به يمن مى‌رفتند و تابستان به شام. و اهل يمن و شام و ساير مردمان ايشان را اهل حرم و ولاة بيت اللّه گفتند و حرمت به تمامه داشتند و از غارت ايمن بودند. حق تعالى براى اثبات اين نعمت بر ايشان اين سوره نازل فرمود. فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هذَا الْبَيْتِ‌: پس بايد بپرستند پروردگار صاحب اين خانه را. مقصود اين کلام آنکه نعم خدا بر قريش از حد و احصا متجاوز است. پس اگر نمى‌پرستند او را به جهت جميع نعمى که به ايشان عطا فرموده، پس بايد بپرستند او را به جهت اين نعم ظاهره که ايلاف ايشان است به رفتن به سفر زمستان که سفر يمن است و تابستان که سفر شام است. نزد بعضى معنى آنکه محل تعجب است که من اين نعمت و حرمت را به‌ جلد 14 - صفحه 353 ايشان عطا نموده‌ام، در ازاى سپاسدارى و حق شناسى از پرستش من، بپرستش بتان مشغول شده‌اند و حال آنکه اين اعزاز و احترام مردمان ايشان [را] و ايمن بودن آنان به سبب خانه خداست. پس بايد خدا را پرستش کنند نه غير او را.