تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
نارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ «6»
بعد از آن، تفسير آن فرمايد:
نارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ: حطمه آتش خدا است که بر افروخته شده. يعنى آتشى که خدا به قهر و غضب خود افروخته و هر چه خدا برافروزاند، در نهايت حرارت و احراق باشد و کسى نتواند آن را فرو نشاند.
نکته- اضافه نار به خدا به جهت آن است که تا معلوم شود آن آتش مانند آتش‌هاى ديگر نيست.