تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) الَّتِي تَطَّلِعُ عَلَى الْأَفْئِدَةِ «7» الَّتِي تَطَّلِعُ عَلَى الْأَفْئِدَةِ: آتشى که بر آيد و غالب شود بر دل‌ها. يعنى از همه اعضا و اطراف در گذرد و به ميان دل درآيد و همه ظاهر و باطن آن را فرا گيرد. نکته- تخصيص افئده کافر به ذکر، به جهت آن است که دل او محل عقايد جلد 14 - صفحه 343 فاسده ناشايسته و منشأ اعمال قبيحه و اخلاق رذيله است. و ديگر آنکه دل الطف اعضا است و تألم او اشد و اصعب مى‌باشد. پس تألم او به استيلاى آتش جهنم بر او در غايت مرتبه باشد که فوق او متصور نيست. نزد بعضى معنى آنکه اول آتش به باطن مشتعل شود و از آنجا سرايت به ظاهر کند، به خلاف آتش دنيا.