1- کفر، دنيا را در نظر انسان جلوه مى‌دهد. «زُيِّنَ لِلَّذِينَ کَفَرُوا»
آرى، دنيا براى کسانى جلوه مى‌کند که به الطاف و نعمت‌هاى بى‌حساب قيامت، اعتقادى ندارند، ولى در نظر مؤمن، دنيا کجا و بهشت کجا.
2- دنياگرايى عامل تحقير واستهزاى ديگران مى‌شود. «زُيِّنَ لِلَّذِينَ کَفَرُوا ... يَسْخَرُونَ»
3- مسخره کردن تهيدستان، شيوه دائمى اهل دنياست. «يسخرون» «1»
4- برترى در قيامت، مخصوص مؤمنانى است که زخم زبان کفّار، رشته تقواى آنها را پاره نکرده باشد. «وَ الَّذِينَ اتَّقَوْا فَوْقَهُمْ»
«1». فعل مضارع نشانه‌ى استمرار و دوام است.
جلد 1 - صفحه 328
5- رزق بى‌حساب، نشانه‌ى لطف اوست، نه آنکه خداوند حساب آنرا ندارد و يا حکيمانه تقسيم نمى‌کند. «يَرْزُقُ ... بِغَيْرِ حِسابٍ»