تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّ الْإِنْسانَ لِرَبِّهِ لَکَنُودٌ «6»
إِنَّ الْإِنْسانَ: به درستى که آدمى يعنى منافقان و معاندان، لِرَبِّهِ لَکَنُودٌ:
مر پروردگار خود را ناسپاس و حق ناشناس و جاحد نعمت است.
«1» مجمع البيان (چ 1403)، ج 5، ص 529.
جلد 14 - صفحه 315
اقوال ديگر در کنود:
1- گناهکار.
2- بخيل.
3- کفور.
4- مصايب بسيار دارد و نعمت را فراموش کند.
5- کم را کفران کند و بسيار را شکر نگويد.
6- سر او به بالين نعمت و دل او در ميدان غفلت.
7- کسى که به يک مصيبت همه نعمت‌ها را فراموش کند.
8- ابو امامه از حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم روايت نموده، فرمود مى‌دانيد کنود کيست؟ گفتند: خدا و رسول مى‌داند. فرمود:
«الکنود هو الّذى يأکل وحده يمنع رفده و يضرب عبده» يعنى کنود کسى است که تنها خورد و عطا ندهد و بنده را بزند «1».