اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
إِن‌َّ الإِنسان‌َ لِرَبِّه‌ِ لَکَنُودٌ «6»
کنود کفور است يعني کفران نعمت ميکند بسيار. و اينکه آيه جواب قسم است که خداوند باين قسم‌ها قسم ياد ميکند که طبيعت انسان اينکه است که اگر مصائبي باو متوجه شد داد و فريادش بلند ميشود و اما نعمتهاي الهي را فراموش ميکند و مستور ميدارد که ميفرمايد: الإِنسان‌َ خُلِق‌َ هَلُوعاً إِذا مَسَّه‌ُ الشَّرُّ جَزُوعاً وَ إِذا مَسَّه‌ُ الخَيرُ مَنُوعاً معارج آيه 19 الي 21. کنود انکار نعمت ميکند و زمين کنده زميني است که کشت در او نميشود و چيزي در او روئيده نميشود، و يکي از درهاي مسجد کوفه باب کنده است که رو بقبله است، و گفتند: جماعتي از کنده آمده بودند کوفه و منازل آنها در مقابل اينکه باب بود لذا بنام آنها ناميده شد، و بعضي گفتند: کنود عاصي است معصيت کار و حديثي از پيغمبر (ص) نقل ميکنند که فرمود باصحاب:
(أ تدرون من الکنود!
قالوا: اللّه و رسوله اعلم. قال: الکنود الذي يأکل وحده و يمنع رفده و يضرب عبده)
و بعضي گفتند: کنود کسي را گويند که: لا يعطي في النائبة مع قومه، و بعضي گفتند:
قليل الخير است.