تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ حُصِّلَ ما فِي الصُّدُورِ «10»
وَ حُصِّلَ: و حاصل کرده و جمع گردانيده شود در صحف، يعنى ظاهر سازند در آن، ما فِي الصُّدُورِ: آنچه در سينه‌هاست، از خير و شرّ. يا تبيين و تمييز کرده شود آنچه در سينه‌هاست، از بد و نيک و آن را از يکديگر جدا گردانند.
مراد آن است که درونه‌ها و پنهانى‌هاى سينه‌ها که اعتقادات حق و باطل و نيّات ريا و اخلاص است، ظاهر سازند و از يکديگر مميز گردانند و بر وفق آن جزا دهند. همچنان که بر اعمال ظاهر مجازات و مکافات دهند.
«1» منهج الصادقين، (چ سوم) ج 10 ص 327.
جلد 14 - صفحه 317
نکته- تخصيص صدور، به جهت آن است که اعتقاد اصل است و اعمال متفرّع بر آن باشد.