تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ «1»
إِنَّا أَنْزَلْناهُ: به درستى که ما نازل فرموديم قرآن را فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ: در شب قدر. يعنى ابتداى نزول آن در اين شب بود.
بيان- معظم مفسرين برآنند که تمام قرآن در شب قدر از لوح محفوظ به آسمان دنيا در بيت العزّه سفره سپرده شد و جبرئيل در مدت بيست و سه سال آيه آيه و سوره سوره به حسب مصلحت و امر الهى به دنيا بر حضرت ختمى مرتبت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم نازل نموده.
نکته- کنايه غير مشهور است بر قدر و شهرت قرآن. يعنى از بزرگى قدر و شرف مرتبه و شهرت مستغنى است از تصريح، همچنانکه به جهت تعظيم آن اسناد انزال آن را به ذات خود اختصاص و در وقت متبرک آن را نازل فرمود و بعد از آن تکريم و تفخيم آن وقت فرمود که: