تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) اقْرَأْ وَ رَبُّکَ الْأَکْرَمُ «3» اقْرَأْ: بخوان. تکرير است براى مبالغه يا اول امر است براى نفس خود و دوم براى تبليغ امت‌ وَ رَبُّکَ الْأَکْرَمُ‌: و پروردگار تو بزرگ‌تر است از همه بزرگان و کريم‌تر از همه کريمان. چه او منعم است به نعم مالا يحصى به بندگان بدون عوض، و حاکم است بى‌تخوف، و معالجه عقوبت نفرمايد با وجود کفر و انکار ايشان نعم او را و ناسپاسى و حق ناشناسى و بذل نعماى او در معصيت سبحانى و ارتکاب نواهى. با وجود اين اگر توبه نمايند، قبول فرمايد و عفو نمايد از گناهان بعد از عظائم عصيان. پس کرم او را غايتى نيست و از روى حقيقت کريم او است، نه غير او و ديگر آنکه هر نعمتى که هست از جانب او باشد، يا از وجه ايجاد يا از حيثيت تسبيب و تسهيل طرق به آن. بنابراين حقيقت تکرّم مخصوص به او خواهد بود. نزد بعضى معنى آنکه پروردگار تو آن ذاتى است که از مکرمت بر عمل تو ثواب، عنايت و تقويت و اعانت تو فرمايد بر حفظ قرار، به آنچه مقتضى کرم بى‌نهايت او است.