تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ «1»
قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ: بگو اى پيغمبر شأن و امر عظيم چنين است که خداى
«1» بحار الانوار، ج 92، ص 347 روايت 8 بنقل از التوحيد و عيون (ج 1 ص 110 روايت 30)
«2» ثواب الاعمال، چ حيدرى 1391 هج- ص 156- 155.
«3» اصول کافى، ج 2، کتاب فضل القرآن، ص 456- 455 روايت 13.
«4» منهج الصادقين (چ سوم) ج 10 ص 394.
جلد 14 - صفحه 383
مستجمع صفات کماليه و منزه از تمام نقايص، يکه و يکتا و فرد است.
بيان- فرق ميان واحد واحد:
1- واحد، در حساب و عدد استعمال شود به خلاف احد.
2- احد، متجزى و منقسم نمى‌شود در ذات و صفات.
3- واحد را ثانى باشد، لکن احد را ثانى نخواهد بود.
4- احد را ممتنع است شريک بودن در ذات و صفات، لکن واحد را محال نيست.
5- واحد اطلاق بر ذوى العقول و غير آن نمايند لکن احد، خاصه ذوى العقول است.