تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
اللَّهُ الصَّمَدُ «2»
اللَّهُ الصَّمَدُ: معبود به حق، پناه همه محتاجان و نيازمندان و سواى او محتاج او هستند در جميع جهات و ذات او غنى مطلق است.
وجوه ديگر در «الصمد».
1- عين المعانى- از حضرت على بن موسى الرضا عليهما السّلام: صمد آن است که عقل‌ها بر اطلاع کيفيت او نااميدند. «1» 2- لم يزل و لا يزال باشد.
3- صمد آنکه نخورد و نياشامد و خواب نکند. يعنى زنده‌اى که احتياج به اين صفات سه گانه نداشته باشد.
4- سيد مطاعى که فوق او آمرى و ناهى نباشد.
5- ذاتى که او را شريک نباشد و در رنج نيفکند او را نگاهداشتن چيزى، و پنهان نباشد از او چيزى.
«1» منهج الصادقين (چ سوم- اسلاميه) ج 10 ص 397 بنقل از عين المعانى.
جلد 14 - صفحه 384
6- صمد آنکه ابداع اشياء نمايد و آن را بيافريند به اضداد و اشکال و ازواج مختلفه و متفرد به وحدت باشد و او را ضدى و شکلى و مثلى و ندّى نباشد.
7- حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام فرمود: تفسير صمد آن است که بعد از اين صفات مذکور مى‌فرمايد «1».