در شأن نزول اين آيه که در ادامه آيه پيش است، مى‌خوانيم: مؤمنانى که هجرت و جهاد کردند، ولى هلال ماه رجب را با ماه جمادى‌الاخرى اشتباه گرفتند و دست به قتال زدند، ناراحت نباشند. زيرا اشتباهشان مورد عفو است و آنان قصد انجام گناه نداشته‌اند.
اميد بدون عمل، آرزويى بيش نيست. چنانکه در آخرين آيه سوره‌ى کهف مى‌خوانيم: «فَمَنْ کانَ يَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً وَ لا يُشْرِکْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أَحَداً» هرکس اميد به لقاى پروردگار و رسيدن به مقام قرب را دارد، پس بايد عمل خالصانه انجام دهد. آرى، «رجاء»، آن اميدى است که انسان مقدّمات رسيدن به آنرا فراهم کند.
براى اميدوار بودن به الطاف الهى، اسلام زمينه‌هايى را فراهم کرده است:
1- يأس و نااميدى از گناهان کبيره است. «1»
2- خداوند مى‌فرمايد: من نزد گمان بنده‌ى مؤمن هستم، اگر گمان خوب به من ببرد به او خوبى مى‌رسانم. «2»
3- انبيا و فرشتگان، به مؤمنان دعا و براى آنان استغفار مى‌کنند. «3»
4- پاداش الهى چندين برابر است. «4»
5- راه توبه باز است. «5»
6- گرفتارى‌هاى مؤمن، کفّاره‌ى گناهان او محسوب مى‌شود. «6»
7- خداوند توبه را قبول کرده و سيّئات را به حسنات مبّدل مى‌سازد. «7»
«1». زمر، 53.
«2». کافى، ج 2، ص 72.
«3». غافر، 7؛ ابراهيم، 41.
«4». بقره، 261.
«5». نساء، 18.
«6». بحار، ج 81، ص 176.
«7». فرقان، 70.
جلد 1 - صفحه 340