تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ الْقَمَرِ إِذا تَلاها «2»
وَ الْقَمَرِ: و قسم به ماه جهان پيما، إِذا تَلاها: چون پيروى کند آفتاب را، يعنى در عقب آفتاب طلوع کند در اول ماه، يا طالع شود بعد از غروب آفتاب و فراگيرد نور خود را از او. و اين در نصف اوّل ماه است که قرب او بيشتر است به آفتاب از نصف آخر آن، و چون در شب بدر مقابل حقيقى او واقع مى‌شود، مستدير مى‌شود و بدر مى‌گردد و بعد از آن به جهت دورى او از آفتاب، نور او کم مى‌گردد. يا آنکه تلو آفتاب باشد در استداره و کمال نور. نزد بعضى مراد، شب پانزدهم است که طلوع آن با غروب شمس است و نزد بعضى مراد، تمام ماه است که در نصف اوّل تا نزد طلوع آفتاب است، و آفتاب قدوه او باشد و در نصف اخير ورا آفتاب است و تابع غروب او.