تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ اللَّيْلِ إِذا يَغْشاها «4» وَ اللَّيْلِ‌: و سوگند به شب، إِذا يَغْشاها: چون بپوشاند آفتاب را، يعنى روشنى او را مستور سازد، يا پوشيده گرداند و فرو گيرد آفاق عالم را يا زمين. تنبيه در کتاب کافى- عن الصّادق عليه السّلام قال: «الشّمس» جلد 14 - صفحه 228 رسول اللّه، به اوضح اللّه للنّاس دينهم «و القمر» امير المؤمنين تلا رسول اللّه و نفثه بالعلم نفثا و «اللّيل ائمة الجور الّذين استبدّوا بالأمر دون آل الرّسول و جلسوا مجلسا کان آل الرّسول اولى به منهم فغشوا دين اللّه بالظّلم و الجور فحکى اللّه فعلهم فقال: «وَ اللَّيْلِ إِذا يَغْشاها» و «وَ النَّهارِ» الامام من ذريّة فاطمة يسئل عن دين رسول اللّه فيجلّيه لمن سئله فحکى اللّه قوله فقال: و «النَّهارِ إِذا جَلَّاها». از حضرت صادق عليه السّلام مروى است که فرمود: مراد «شمس» رسول خدا، به سبب آن حضرت خدا واضح فرمود براى مردم دينشان را. و «قمر» امير المؤمنين است تالى تلو رسول خدا و [دميد در او به علم، دميدنى‌] «1». و مراد «ليل» ائمه جور هستند. کسانى که استبداد نمودند به امر به غير امر آل پيغمبر و نشسته مجلسى را که آل رسول اولى بودند به آن مکان از ايشان، پس پرده کرده دين خدا را به سبب ظلم و جور. پس حکايت فرمود فعل آنها را فرمود: «وَ اللَّيْلِ إِذا يَغْشاها». و مراد به «و النّهار» امام است از ذريّه فاطمه عليها السّلام، سؤال گرديده مى‌شود از دين و شريعت پيغمبر، پس آشکار نمايد براى کسى که سؤال مى‌نمايد؛ پس خدا حکايت فرمايد: «وَ النَّهارِ إِذا جَلَّاها». «2»