اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ نَفس‌ٍ وَ ما سَوّاها «7»
نفس آن روح مجرد انساني است که خداوند متعال پس از خلقت انسان در رحم
جلد 18 - صفحه 130
مادرها و تماميت اسکلت او فخر و مباهات ميکند: ثُم‌َّ أَنشَأناه‌ُ خَلقاً آخَرَ فَتَبارَک‌َ اللّه‌ُ أَحسَن‌ُ الخالِقِين‌َ مؤمنون آيه 14. و اينکه روح و لو در ابتدا خالي از کمالات است لکن قابليت تمام فيوضات را دارد چه در عالم مجردات قبل از تعلق ببدن و چه در عالم دنيا که در حق حضرت آدم ميفرمايد بجميع ملائکه: وَ إِذ قُلنا لِلمَلائِکَةِ اسجُدُوا لِآدَم‌َ فَسَجَدُوا إِلّا إِبلِيس‌َ بقره آيه 34. و فرمود: فَإِذا سَوَّيتُه‌ُ وَ نَفَخت‌ُ فِيه‌ِ مِن رُوحِي فَقَعُوا لَه‌ُ ساجِدِين‌َ حجر آيه 29. و خداوند در همان موقع علم اسماء را تعليم آدم کرد. بلکه پيغمبر اکرم همان موقع که نور مقدس او را خلق فرمود تمام علوم و کمالات را باو افاضه فرمود.
(وَ ما سَوّاها) تسويه نفس اينکه است که جميع قوي را باو عنايت کرده چه قواي ظاهريه باصره سامعه ذائقه لامسه ناطقه، و چه قوه باطنيه متخيله ذاکره متفکره مدرکه و غير اينها.