تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَ تَقْواها «8»
فَأَلْهَمَها: پس الهام و افهام فرموده مر آن نفوس را، فُجُورَها: دروغ و ناپاکى و بى‌باکى او را، وَ تَقْواها: و پرهيزکارى و فرمانبردارى او را. يعنى اعلام او نموده که فجور و معصيت و انواع شرور قبيح و مذموم است و طاعات و تقوا و اصناف افعال خير حسن و ممدوح است.
تنبيه- يکى از الطاف خاصّه الهى نسبت به بندگان اعطاى رسول باطن [است]، يعنى عقل که حسن و قبح اشياء را مميّز باشد، و رسول ظاهر، يعنى پيغمبر که به توسط کتاب آسمانى راه خير و شر و صلاح و فساد و تقوا و فجور را مبيّن ساخته، که تعبير از آن به اتيان اوامر و ترک مناهى شده. چنانچه در کافى حضرت صادق عليه السّلام تفسير اين آيه را فرمايد: «بيّن لها ما تأتى و ما تترک»: و بعد از اوامر و نواهى تمکين بندگان فرموده در اختيار فعل و ترک نسبت به هر دو «1». يعنى بندگان را مختار ساخته تا بر افعال صادره، ثواب و عقاب
«1» اصول کافى (چ چهارم- بيروت) ج 1- کتاب التوحيد- ص 163 روايت 5.
جلد 14 - صفحه 230
مترتب آيد.