نکته‌های تفسیر نور

جمله‌ «فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ»، يا مربوط به مسئله انفاق است که در آيه قبل آمده است، يعنى انفاق شما براى آسايش دنيا و آخرت باشد، نه همه مال را خرج کنيد که باعث زحمت شما جلد 1 - صفحه 344 در دنيا شود، و نه بخل ورزيد که مايه محروميّت شما از ثواب آخرت باشد، «1» و يا اينکه مربوط به تفکّر باشد که در پايان آيه قبل اشاره شد. يعنى انسان بايد در مسائل دنيا و آخرت فکر کند و براى آخرت خود از همين دنيا چيزى را کسب کند و در مبدأ و معاد و اسرار هستى و آفريده‌ها و قوانين حاکم فکر کند و تا آنجا که مى‌تواند، مسائل را با تعقّل و انديشه قبول کند هر چند شرط پذيرش مکتب، آگاهى بر همه اسرار نيست. «2» در تفاسير آمده است: وقتى آيه دهم سوره نساء نازل شد، که خوردن مال يتيم، خوردن آتش است، افرادى که در منزل يتيمى داشتند به اضطراب افتادند. برخى يتيمان را از خانه بيرون کردند وبعضى ظرف وغذاى يتيم را جدا نمودند به طورى که براى يتيم و صاحب‌خانه مشکلاتى بوجود آمد. آنان به حضور پيامبر صلى الله عليه و آله رسيده و از رفتار با يتيمان سؤال نمودند، پيامبر جواب داد: اصلاح امور يتيمان، از رها کردن آنهابهتر است، نبايد به خاطر آميخته شدن اموال آنان با اموال خودتان، ايتام را رها کرده و از مسئوليّت اداره آنها شانه خالى کنيد، آنان برادران دينى شما هستند و مخلوط شدن اموال آنان با زندگى شما، در صورتى که هدف، حيف و ميل اموال آنها نباشد مانعى ندارد و بدانيد خداوند مفسد را از مصلح باز مى‌شناسد.