تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) إِرَمَ ذاتِ الْعِمادِ «7» جلد 14 - صفحه 191 إِرَمَ‌: (عطف بيان عاد) يعنى سبط ارم، و اينها عاد اولى‌اند که به اسم جد خود تسميه يافته‌اند، يا اسم بلد آنها باشد. پس در وصف عاديان فرمايد که: ذاتِ الْعِمادِ: صاحبان قامت‌هاى بزرگ. گويند استخوان‌هاى تن هر يک از ايشان مانند ستونى بود و قد و قامت آنها کمتر از هزار گز و پانصد و چهار صد نبوده. روايت است از قوم عاد که مردانى بودند که ايشان را با گروهى که خصومت افتادى، قوت و توانائى ايشان اين قدر بود که سنگى از کوه به اندازه آن قبيله بريدى و بياوردى و بر سر آنها انداختى، همه به يکبار هلاک شدى. «1» نزد بعضى توصيف آنها به ذات العماد، به اعتبار آن بود که اهل خيمه و خرگاه صحرانشين و خيمه‌هاى آنها بر ستون‌ها بر افراشته بود. اشهر آن است که ارم بلده عاديان است.