تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّکَ سَوْطَ عَذابٍ «13»
چون کفر و ظلم ايشان به غايت رسيد، مستوجب عذاب گشتند.
فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّکَ: پس ريخت بر ايشان پروردگار تو، سَوْطَ عَذابٍ:
تازيانه عذاب را. مراد انواع احاطه مختلفه عقاب است بر ايشان.
بيان- اصل سوط خلط، و تسميه زدن به آن به جهت آن است که آن مخلوط الطاقات است و بعضى آن ملاصق بعض ديگر. پس حقيقت معنى آنکه فرو گرفت ايشان را انواع عقوبت دنيا و آخرت. و نزد بعضى مراد به سوط، عذاب دنياست و اشعار است به آنکه عذاب دنياى ايشان نسبت به عذاب آخرت مانند نسبت تازيانه است به ضرب شمشير. ديگرى گفته: نزد خدا انواع بسيار است از عذاب و نکال، پس ايشان را گرفت به يک نوع از آن عذاب.