تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فِيها سُرُرٌ مَرْفُوعَةٌ «13»
فِيها سُرُرٌ: در آن بهشت تخت‌هاى مرصع، مَرْفُوعَةٌ: رفيع القدر، يا بلند برداشته، تا مؤمن بالاى آن برآيد، تا جميع نعم دائمى که حق تعالى به او کرامت فرموده باشد، به نظر او در آيد. و اين تخت‌ها اصل آن از طلا و مکلّل به زبرجد و
«1» يعنى جويها.
جلد 14 - صفحه 176
درّ و ياقوت [است].
در معالم- نقل نموده که تخت‌ها در هوا مرفوع باشد. چون مؤمن خواهد به روى او نشيند، به زمين آيد و چون بر آن قرار گيرد، باز مرتفع گردد به محل خود «1».