تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
لا تَسْمَعُ فِيها لاغِيَةً «11»
لا تَسْمَعُ: نشنوند صاحبان وجوه مسروره يا نشنوى تو اى مخاطب، فِيها لاغِيَةً: در آن بهشت عالى، لغو و بيهوده يا کلمه لغو، يا نفسى که صاحب لغو باشد. يعنى کلام بهشتيان همه ذکر و حکم باشد.