تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
لِسَعْيِها راضِيَةٌ «9»
لِسَعْيِها راضِيَةٌ: مر عمل خود را پسند کننده، يعنى عملى که کرده باشند، به آن راضى شوند در آن وقت که جزا و ثواب آن را ببينند و به انواع کرامت برسند. مراد آن است که چون نفع اعمال و جزاى عبادت ايشان بر ايشان ظاهر شود، به آن راضى و خشنود شوند.