تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَجَعَلَهُ غُثاءً أَحْوى «5»
فَجَعَلَهُ غُثاءً أَحْوى: پس گردانيد آن گياه را بعد از سبز شدن آن گياه خشک خرد سياه و تيره، و در هر دو حال قوت بهائم است. يا بيرون آورد مرعى را در حالتى که به جهت شدت سبزى مايل به سياهى باشد پس آن را خشک گردانيده و ريزه ريزه ساخت.
تنبيه- محققّان از مضمون آيه استنباط نموده‌اند که چراگاه مستمتعات دنياست. اگرچه اول تازه و سيراب و سبز و خرم نمايد، اما در اندک وقتى به سبب وزيدن بادهاى خزان حوادث تيره و بى‌طراوت خواهد شد. چنانچه در آيات ديگر بيان آن را فرموده.