تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) سَنُقْرِئُکَ فَلا تَنْسى‌ «6» شأن نزول- از ابن عباس مروى است که چون جبرئيل به آيتى يا سوره‌اى از قرآن نازل شدى و بر پيغمبر خواندى، حضرت پيش از آنکه جبرئيل آن را تمام کند، شروع در قرائت آن فرمودى بسبب آنکه مبادا فراموش کند. آيه نازل شد که: «1» سَنُقْرِئُکَ‌: زود باشد که بر تو خوانيم قرآن را. يعنى جبرئيل به امر ما بر تو خواند يا تو را قارى گردانيم به الهام قرائت، فَلا تَنْسى‌: پس تو فراموش نکنى آن را به جهت قوّت حفظى که به تو ارزانى داشتيم تا حافظ اين همه سور و آيات شوى. و اين علامت ديگر باشد بر رسالت تو، با آنکه اخبار از مستقبل و وقوع آن در آينده نيز از آيات باهره و معجزات ظاهره است بر نبوّت تو. در اين آيه‌ «1» مجمع البيان (قم- 1403 هج) ج 5 ص 475. جلد 14 - صفحه 158 بشارت است آن حضرت را که هر چه به تو خوانيم، فراموش نکنى.