1- مانع تزکيه، علاقه به دنياست. «بَلْ تُؤْثِرُونَ»
2- دنيا بد نيست، آنچه مورد انتقاد است ترجيح آن بر آخرت است. «تُؤْثِرُونَ»
3- هرگاه از چيزى انتقاد مى‌کنيد، نمونه خوب و راهکار آن را نشان دهيد.
تُؤْثِرُونَ ... وَ الْآخِرَةُ خَيْرٌ
4- راه پاک شدن دل و فکر انسان، ذکر مدام و مستمر نام خداوند است. «تَزَکَّى وَ ذَکَرَ اسْمَ رَبِّهِ»
5- توجه به جلوه‌هاى ربوبيّت، عامل ياد خداست. «ذَکَرَ اسْمَ رَبِّهِ»
6- نماز بايد بر اساس ذکر و توجه باشد، نه غافلانه و بر اساس عادت. «ذَکَرَ اسْمَ
«1». آل‌عمران، 15.
«2». حديد، 21.
«3». محمّد، 15.
«4». زخرف، 73.
«5». حجر، 46.
«6». حجر، 47.
«7». واقعه، 23.
«8». تفسير الميزان.
جلد 10 - صفحه 458
رَبِّهِ فَصَلَّى»
7- نمازگزاران زمانى رستگارند که اهل تزکيه و ياد خدا باشند. «تَزَکَّى وَ ذَکَرَ اسْمَ رَبِّهِ فَصَلَّى»
8- کتب آسمانى، همسو و هماهنگ با يکديگر هستند. «إِنَّ هذا لَفِي الصُّحُفِ الْأُولى»
9- در ميان کتب آسمانى، کتب حضرت ابراهيم و حضرت موسى امتياز خاصى دارد. «صُحُفِ إِبْراهِيمَ وَ مُوسى»
«والحمد للّه ربّ العالمين»
جلد 10 - صفحه 460
سوره غاشيه
اين سوره بيست و شش آيه دارد و در مکّه نازل شده است.
«غاشيه» يکى از نام‌هاى قيامت است که در آيه اول اين سوره و نام سوره نيز قرار گرفته است.
همانند ديگر سوره‌هاى مکى، اين سوره نيز به حالات بهشتيان و دوزخيان در قيامت پرداخته و در مقام انذار مشرکان و بشارت به مؤمنان است.
آنگاه نشانه‌هاى قدرت الهى در آفرينش زمين و آسمان و برخى موجودات، بيان شده است، که هم استدلالى بر يگانگى مبدء هستى است و هم دليلى بر قدرت خداوند بر آفرينش دوباره انسان‌ها در قيامت. و در پايان، پيامبرش را فرمان مى‌دهد تا همواره مردم را تذکّر دهد و ارشاد کند و البتّه بداند که قرار نيست همه به او ايمان آورند و خداوند اراده کرده است که انسان‌ها با اختيارشان راه خود را انتخاب نمايند.
جلد 10 - صفحه 461
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان