تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
بَلْ تُؤْثِرُونَ الْحَياةَ الدُّنْيا «16»
بعد از آن اهل شقاوت را که به دنيا مشغول شده، غافل از امر آخرت هستند، خطاب فرمايد که: اى اشقيا شما مستعد آخرت نمى‌شويد! بَلْ تُؤْثِرُونَ: بلکه مقدّم مى‌داريد و اختيار مى‌کنيد، الْحَياةَ الدُّنْيا:
زندگانى دنيا را، و به جهت اين عملى نمى‌کنيد که موجب سعادت شما و سبب فوز و فلاح شما باشد در آخرت.
«1» تفسير ابو الفتوح رازى (چ اسلاميه 1398 هج)، ج 12 ص 62.
«2» تفسير منهج الصادقين (چ سوم اسلاميه)، ج 10 ص 221.
جلد 14 - صفحه 164
تنبيه- آيه شريفه آگاهى است براى عموم مردمان، چه اغلب ايشان به جهت علايق دنيا و دلبستگى به آن از تهيّه موجبات سعادت آخرتى محروم مى‌مانند.
ابن مسعود گويد زخارف دنيا را از مطاعم و مشارب و مناکح و ساير لذّات مشاهد ما ساختند و به نظر ما آراسته گردانيدند و آخرت و نعم آن را از ما غايب ساختند و اقتصار بر وصف آن کردند، و بدين جهت ما دنيا را بر آخرت اختيار کرديم و نقد را بر نسيه گزيديم و از شدت غرور و جهالت و غفلت تفکّر نکرديم و اعتقاد قلبى به معاد را به کار نبستيم تا دريابيم که نسيه باقى بهتر از نقد فانى است،. «1» چنانچه فرمايد: