تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
النَّجْمُ الثَّاقِبُ «3»
النَّجْمُ الثَّاقِبُ: ستاره درخشنده فروزان، چون شعله آتش که از شدت
«1» منهج الصادقين (چ سوم) ج 10 ص 210 بنقل از کشاف.
جلد 14 - صفحه 145
درخشندگى سوراخ مى‌کند تاريکى شب را و در آن نفوذ مى‌نمايد.
در خصال- ابن بابويه (رحمه اللّه) از حضرت صادق عليه السّلام روايت نموده: انّه قال لرجل من اهل اليمن: ما زحل عندکم فى النّجوم؟ قال اليمانىّ:
نجم نحس. فقال لا تقولنّ هذا، فانّه نجم امير المؤمنين، و هو نجم الأوصياء، و هو النّجم الثّاقب الّذى قال اللّه فى کتابه فقال اليمانىّ: فما يعنى بالثّاقب؟
قال: لأنّ مطلعه فى السّماء السّابعة و انّه ثقب بضوئه حتّى أضاء فى السّماء الدّنيا فمن ثمّ سمّاه اللّه النّجم الثّاقب. فرمود حضرت بمردى از اهل يمن:
چيست زحل نزد شما در ستارگان؟ يمانى گفت: ستاره نحس است. حضرت فرمود: نگوئيد البتّه البتّه اين را، پس به درستى که او ستاره امير المؤمنين و او نجم اوصياء باشد و اوست نجم ثاقبى که خدا فرمايد در کتاب خود. يمانى گفت:
معنى ثاقب چيست؟ حضرت فرمود: به جهت آنکه مطلع او در آسمان هفتم است و او به روشنائى خود سوراخ کند تا اضائه نمايد در آسمان دنيا، از اين جهت ناميده است خدا به نجم ثاقب «1».