تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَلْيَنْظُرِ الْإِنْسانُ مِمَّ خُلِقَ «5»
و چون حق تعالى بيان فرمود که بر هر نفسى حافظى و شاهدى هست، در عقب آن توصيه انسان فرمايد به تأمّل در اوّل امر خود و تدبّر در نشأه اولى تا بداند آن کسى که موجد و خالق او است، قادر باشد بر اعاده او براى جزا و پاداش اعمال. لذا فرمايد:
فَلْيَنْظُرِ الْإِنْسانُ: پس بايد که تأمّل کند آدمى. يعنى هر که منکر بعث و نشور است، بايد نظر کند و تأمل نمايد در اصل ايجاد خود، مِمَّ خُلِقَ: از چه آفريده شده است؟