تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ شاهِدٍ وَ مَشْهُودٍ «3»
وَ شاهِدٍ وَ مَشْهُودٍ: و سوگند به هر که حاضر شود در اين روز از مکلّفان و غير آن و به آنچه حاضر کرده مى‌شود در آن از عجائب و غرايب.
بيان- در اين دو کلمه وجوهى است: 1- شاهد، خدا و مشهود، بنده؛ يا به عکس. چه بنده شاهد است به وجود او
و فى کلّ شي‌ء له آية.
تدلّ على انّه واحد.
2- شاهد، اللّه و مشهود، کلمه لا اله الا اللّه.
3- شاهد، حضرت پيغمبر (انّا ارسلناک شاهدا و مبشّرا) و مشهود، قيامت «2».
4- از حضرت باقر و صادق عليهما السّلام مروى است: شاهد، روز جمعه و مشهود، روز عرفه است «3». زيرا جمعه گواهى دهنده است بر هر عاملى که در آن عملى نمايد. و در حديث است که طلوع نکند آفتاب بر روزى و
«1» الاختصاص (نشر جامعه مدرسين- قم)، ص 224- 223.
«2» معانى الاخبار (چ حيدرى 1379 هج) ص 299 روايت 5 و 7.
«3» معانى الاخبار (چ حيدرى 1379 هج) ص 299 روايت 2، 3، 6.
جلد 14 - صفحه 130
غروب نکند بر روزى افضل از روز جمعه «1».
5- شاهد، روز عيد قربان و مشهود روز عرفه.
6- شاهد، ملک موکل بر بنى آدم در دنيا، و مشهود، قيامت است.
7- شاهد کسانى که بر مردمان گواهى دهند و مشهود، آنان که بر آنها گواهى دهند.
8- شاهد، امّت مرحومه و مشهود، امم سابقه.
9- شاهد، انبياء و مشهود، پيغمبر ما.
10- شاهد، حجر الاسود و مشهود، حاجيان.
11- شاهد ايّام و ليالى و مشهود، بنى آدم.
12- شاهد، آدم ابو البشر عليه السّلام و مشهود، بنى آدم.
به هر تقدير جواب قسم اين است: