در تفاسير متعدّد از جمله مجمع‌البيان و روح‌البيان در شأن نزول اين آيه آمده است که ميان داماد و دخترِ يکى از ياران پيامبر اکرم صلى الله عليه و آله به نام عبداللّه‌بن رواحه اختلافى پيش آمد، او سوگند ياد کرد که براى اصلاح کار آنها هيچ دخالتى نکند. آيه نازل شد و اينگونه سوگندها را ممنوع ساخت.
کلمه «أيمان» جمع «يمين» به معناى سوگند. و کلمه‌ى «عُرْضَةً» به معناى «در معرض قرار دادن» است.
سوگند را وسيله‌اى براى توجيه وفرار از مسئوليّت خود قرار ندهيد وبه هر مناسبتى از خداوند ونام مقدّس او خرج نکنيد، اين کار خود نوعى جرأت و بى‌ادبى است.
امام صادق عليه السلام فرمود: «لاتحلفوا باللّه صادقين و لا کاذبين» «1» نه راست و نه دروغ، به خدا سوگند ياد نکنيد.