سوگندهايى که از روى بى توجّهى و يا در حال عصبانيّت و بدون فکر و اراده و يا پر حرفى وعجله و سبق‌لسان از انسان سرمى‌زند، ارزش حقوقى ندارد. مسئوليّت، تنها در برابر سوگندهايى است که با توجّه و در حال عادّى، به نام مقدّس خداوند براى انجام کار مفيد ياد شود. اين قبيل سوگندها شرعاً واجب‌الاجرا مى‌باشد و شکستن آن حرام مى‌باشد و کفّاره آن عبارت است از: اطعام ده فقير، يا اعطاى لباس به آنها، و يا آزاد کردن يک برده و در صورت عدم امکان هيچ يک از اينها، سه روز روزه گرفتن. «1»