تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ ذلِکَ الْفَوْزُ الْکَبِيرُ «11»
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا: به درستى که آنان که ايمان آوردند به خدا و رسول و قيامت، وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ: و به جا آوردند کارهاى شايسته و پسنديده، مراد اشخاصىاند که در آتش اخدود ايشان را انداختند، لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي: مر ايشان راست بوستانهائى که جارى مىشود، مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ: از زير درختان يا مساکن ايشان نهرها، ذلِکَ الْفَوْزُ الْکَبِيرُ: آن است رستگارى بزرگ. چه آن متضمّن اجلال و اکرام و افضال و انعام است که دنيا و آنچه در آن است در جنب آن در نهايت حقارت و پستى است.