تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ هُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ «14» وَ هُوَ الْغَفُورُ: و او است کثير الغفران مر کسى را که از کفر توبه کند، يا بسيار آمرزنده گناه مؤمنان که طريق توبه پيش گيرند، الْوَدُودُ: دوست مر آن کس را که مطيع او شود و به جهت طلب رضاى او از معاصى اجتناب نمايد. تبصره- اسماء صفات الهى مانند رحيم و رءوف و ودود و غير آن به اعتبار غايات، يعنى افعال باشد، نه مبادى که انفعالات است. مثلا محبت و رأفت ناشى گردد از رقّت قلب و همچنين غضب منشأش التهاب نفس، و هر دو مستلزم تغيير حال، و ذات سبحانى متعالى است از تغير و حدوث و انقلاب. تعالى اللّه عن ذلک علوا کبيرا. پس بنابراين ودود يعنى لازمه محبت و مودّت، که احسان و انعام است، به بندگان عطا فرمايد، از نعمت جليله و مرتبت رفيعه و قبول اعمال و آسايش و ساير الطاف، و نسبت به غضب و سخط لازمه آنها که زجر و عقاب و نکال است وارد سازد، و بر اين قياس تمام اسماء صفات الهى به اعتبار لوازم و آثار مى‌باشد.