تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّهُ هُوَ يُبْدِئُ وَ يُعِيدُ «13»
إِنَّهُ هُوَ يُبْدِئُ: به درستى که خداى تعالى آشکار نمايد بطش خود را بر کافران در دنيا، و يُعِيدُ: و اعاده مى‌کند آن را در آخرت. ابن عباس گويد:
معنى آنکه خدا مى‌آفريند خلقان را اول بار و اعاده کند ايشان را در عقبى براى جزا و حساب «2». بنابراين ذکر اين دو صفت بعد از بطش به جهت دلالت است بر قدرت و شدت بطش سبحانى. چه هر که بر ايجاد و اعاده قادر باشد، البتّه بر شدّت بطش قادر خواهد بود.
«1» اصول کافى، (چ سوم 1388 هج)، ج 2 باب الذنوب، ص 269 روايت 6. نيز در امالى. شيخ مفيد، مجلس 23 ص 184 روايت 8.
«2» منهج الصادقين (چ سوم)، ج 10، ص 206.
جلد 14 - صفحه 138