تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
بَلْ هُوَ قُرْآنٌ مَجِيدٌ «21»
بَلْ هُوَ قُرْآنٌ مَجِيدٌ: (اضراب است از آنکه کفّار تکذيب قرآن و آن را به
جلد 14 - صفحه 141
سحر و کهانت و شعر نسبت مى‌دادند) يعنى نه چنان است که ايشان گويند، بلکه آن چيزى که تکذيب او نمودند، قرآن شريف بزرگوار است.
بيان- مجد قرآن به اعتبار آن است که مشتمل است بر معانى جليله و دلايل بيّنه. چه آن متضمّن است معارف و حقايق علميه و عمليه:
1- اصول عقايد ايمانيه.
2- فروع واجبات شرعيه.
3- دلايل و بيّنات واضحه.
4- حجت مميّزه حق از باطل.
5- مواعظ شافيه کافيه.
6- دستور تخليه اخلاق رذيله و تحليه به ملکات فاضله.
7- آنچه بايد خائف باشد از شدايد و اهوال اخرويّه.
منقول است که حضرت عيسى عليه السّلام بر مردى گذشت که در نيستان نى مى‌بريد. صدائى از نيستان شنيد که: يا روح اللّه، مگذار که اين مرد اصل مرا قطع کند. حضرت عيسى فرمود که حق تعالى قطع تو را بر او مباح گردانيده، تو را در اين چه غرضى است. گفت تا آنکه از من اصلى بماند تا به زمان پيغمبر آخر الزمان صلّى اللّه عليه و آله و سلّم که از اصل من قلم بتراشند و بدان قرآن نويسند «1».
در منهج- از حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم مروى است: هر که يک قلم بتراشد از براى کتابت قرآن خداى تعالى او را در بهشت درختى کرامت فرمايد که اگر مرغى چندين مدت بپرد، قطع مسافت برگى از آن درخت ننمايد «2».
و اين قرآن مجيد نوشته شده است؛
«1». منهج الصادقين (چ سوم) ج 10 ص 208.
«2». منهج الصادقين (چ سوم) ج 10 ص 208.
جلد 14 - صفحه 142