تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ أَذِنَتْ لِرَبِّها وَ حُقَّتْ «2»
وَ أَذِنَتْ لِرَبِّها: و بشنود و فرمانبرد مر پروردگار خود را. يعنى منقاد شود مر تأثير قدرت او سبحانه را مانند انقياد مطيع، امرى را که از جانب مطاع به او وارد گردد. مراد آن است که آسمان در انشقاق مسخّر فرمان او باشد و از آن امتناع ننمايد؛ وَ حُقَّتْ: و حقيق و سزاوار گردانيده شده است آسمان به استماع و انقياد امر حق تعالى. چه او سبحانه خالق است پس فى الحقيقة مطيع و منقاد امر او باشد.