تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ أَذِنَتْ لِرَبِّها وَ حُقَّتْ «5»
وَ أَذِنَتْ لِرَبِّها: و فرمان برد زمين مر حکم پروردگار خود را، در بيرون افکندن و خالى شدن از همه؛ وَ حُقَّتْ: و سزاوار گردانيده شده است حکم ربّانى را. زيرا مخلوق و آفريده اوست و عنان اختيار در قبضه اقتدار او باشد.
در خبر است از حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم که چون نشانه‌هاى قيامت ظاهر شود، زمين آنچه در وى باشد، بيرون اندازد از پاره‌هاى جگر خود، يعنى سنگ‌هاى طلا و نقره. ظالم گويد: به جهت اين از من ظلم و قتل صادر شده، دزد گويد: به سبب اين دست مرا قطع کردند، پس همه فانى شديم و اينها را گذاشتيم «1».
سهل بن ساعدى از حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم روايت نموده که مردم محشور شوند در روى زمين بيضائى که خالى از پست و بلند باشد «2».