تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) فَلا أُقْسِمُ بِالشَّفَقِ «16» فَلا أُقْسِمُ بِالشَّفَقِ‌: پس سوگند مى‌خورم به سرخى که بعد از آفتاب در مغرب در افق پيدا مى‌شود، يا به بياضى که در عقب حمره بماند. و ذهاب اين سرخى و غايب شدن آن علامت وقت فضيلت عشاء است. و تسميه آن به اسم شفق، به جهت رقّت آن است.