تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّهُ کانَ فِي أَهْلِهِ مَسْرُوراً «13»
إِنَّهُ کانَ فِي أَهْلِهِ: به درستى که آن کس بوده در دنيا در ميان کسان خود، مَسْرُوراً: شادمان و نازان، به مال فانى و جاه ناپايدار، و به جهت فرط غرور او به آن فارغ بود از اين روز، يا مسرور بود به معاصى و کفر.